I an sectors sociaus e politics qu’interprèten que parlar d’identitat signifique parlar de lengua, de floclore e de tradicions. E quan se comence damb un debat atau acabam concludint qu’era identitat ei quauquarren que se referis a un encastre restringit dera nòsta vida, damb pòga trascendéncia politica e de futur, que quate romantics s’entèsten en mantier contracorrent. Non ei açò. Non ei atau. Era identitat ei tradicion e lengua antiga, mès ei fondamentauments aqueres accions destacables dera nòsta vida de cada dia, deth nòste paisatge, que formen part dera nòsta manèra naturau de víuer, ena actualitat e que configuren ua personalitat diferenta e un atractiu.
[+]